از ایران تا آلمان با منصوری؛ داستان برندی که ثروتمندان برایش سر و دست می‌شکنند

کورش منصوری سال ۱۳۳۹ (۱۹۶۰ میلادی) در کلاردشت مازندران در خانواده‌ای تاجر متولد شد و از کودکی علاقه‌ی زیادی به خودروها داشت و اغلب نقاشی‌هایش را هم با همین موضوع می‌کشید. در دوران دبیرستان، شیفتگی او عمیق‌تر شد و رؤیای «ساخت» اتومبیلی متفاوت، سازگار با طبع و روحیه‌ی خودش را در سر می‌پروراند.

منصوری سال ۱۳۵۹ (۱۹ ۸۰میلادی) کمی پیش از وقوع جنگ ایران و عراق، به انگلیس مهاجرت کرد و همان‌جا عاشق خودروهای لوکس بریتانیایی با قطعات دست‌سازی‌شده و میراث غنی‌شان شد. رولزرویس، بنتلی، جگوار و استون مارتین او را مبهوت کردند و انگیزه‌ای شدند تا چندین سال را صرف مطالعه‌ی صنعتگری، مهندسی و طراحی خودرو کند.

در یک بازه‌ی زمانی کوروش وقتی خودروهای دست دوم می‌فروخت و می‌خرید، از طراحی‌های AMG الهام گرفت و خیلی زود مسیر جدیدی را آغاز کرد: اضافه‌کردن لوازم جانبی روی خودروهایی که برای فروش داشت.

یک فرمان چوبی ساده، صندلی‌های چرمی بازطراحی شده، یا چرخ‌های جدید، ماشین دست دوم معمولی را به وسیله‌ای منحصربه‌فرد تبدیل می‌کرد که ارزش بالاتری داشت. حالا او سود بیشتری می‌برد و این همان شروع رؤیا بود.

منصوری سال ۱۹۹۰ شرکت MP Design را در شهر مونیخ تأسیس کرد و در زمینه‌ی طراحی و تأمین قطعات، با سایر شرکت‌های تیونینگ آلمانی همکاری کرد. پس از ۸ سال او تصمیم گرفت با برند شخصی خود وارد صنعت شود: «کار ما خوب بود، ولی به خودم گفتم تا چه زمانی می‌خواهیم برای دیگران قطعه تولید کنیم؟ وقتش رسیده که با نام تجاری منصوری وارد میدان شویم.»

 منصوری که پیشینه‌ای هم در صنایع دقیق سوئیس داشت، پس از همکاری‌های اولیه دریافته بود که بازار فعلی پتانسیل بیشتری برای اصلاحات فوق‌العاده روی خودروهای لوکس دارد.

موفقیت‌های اولیه کورش، به تأسیس رسمی منصوری دیزاین‌اند هولدینگز در سال ۱۹۸۹ انجامید. در همین حال او لوازم جانبی خودش را به سایر مشتریان، فروشندگان و نمایندگان شرکت‌ها نیز ارائه می‌کرد؛ گرچه همیشه کنترل کامل بر فرآیند تولید برایش اهمیت داشت.

امروزه تیونرهای آلمانی به مقر منصوری به‌عنوان منبع اصلی متکی هستند. در واقع، کیت‌های بدنه فیبر کربن و صندلی‌های چرمی که کار تیونرهای مشهور را نمایش می‌دهند، توسط منصوری تولید می‌شوند.

بدون اطلاع قبلی راهی مونیخ شد. روز بعد پشت فرمان بنتلی کانتیننتال جی‌تی ۱۸۰ هزار یورویی‌اش نشست و شروع کرد به از هم باز کردنش برای طراحی بدنه با فیبر کربن. وقتی در نمایشگاه SEMA لاس‌وگاس ۲۰۰۴ خودرو را نمایش داد، بیش از صد دستگاه از این نسخه را فروخت. اما بنتلی از این کار راضی نبود و بین آن‌ها اختلافاتی به‌وجود آمد.

سه سال بعد، بنتلی متوجه شد که اتفاقاً کار منصوری فروش این شرکت را بالا برده و به همین واسطه دست دوستی به سمت او دراز کرد.

شرکت در ابتدا روی برندهای بریتانیایی متمرکز بود و سفارشی‌سازی‌های منحصربه‌فردی را برای رولز رویس، بنتلی و استون مارتین ارائه می‌داد. با گذشت زمان، منصوری عملیات خود را گسترش داد و به سراغ اغلب برندهای لوکس و محبوب دیگر نیز رفت: آئودی، بنتلی، بی‌ام‌و، بوگاتی، فراری، لامبورگینی، لوتوس، مازراتی، مرسدس‌بنز و تسلا.

تا سال ۲۰۰۱، شرکت منصوری فراتر از امکانات اولیه خود در مونیخ رشد کرده بود و دفتر مرکزی خود را به براند، شهری کوچک در کوهستان‌های فیشتل آلمان منتقل کرد. در مدتی بسیار کوتاه، نام برند به طراحی‌های جسورانه و مجلل و ارتقای باکیفیت پرفورمنس شهرت یافت.

سال ۲۰۰۷، منصوری با خرید شرکت تیونینگ سوئیسی Rinspeed AG که اصلاحات و بهینه‌سازی پورشه را در دست داشت؛ موقعیت خود را به‌عنوان رهبر جهانی در سفارشی‌سازی خودرو تثبیت کرد. این خرید به شرکت اجازه داد تا وارد بازار پورشه شود و پایگاه مشتریان خود را گسترش دهد، تا جایی که از برخی زوایا مثل مهارت کار، از براباس، آلپینا و روف پیشی گرفت.

در مقر اصلی برند، جایی که زمانی کفش تولید می‌شد، حالا بیش از ۲۵۰ نفر به رؤیاهای کوروش منصوری و مشتریانش خدمت می‌کنند: این‌جا است که خودروها متولد می‌شوند. طراحان، مکانیک‌ها و بدنه‌سازها دست‌به‌دست هم می‌دهند تا آرزوهای بلندپروازانه را به واقعیت تبدیل کنند.

حداکثر ۲۲ متخصص می‌توانند هم‌زمان روی شش خودرو کار کنند و هر کدام را با صندلی‌های چرمی، موتورهای قدرتمندتر و چرخ‌های بزرگ‌تر به یک شاهکار تمام عیار تبدیل کنند.