دانشمندان کد باستانی مایاها برای پیش‌بینی دقیق خورشید گرفتگی را رمزگشایی کردند

پژوهشگران سرانجام از راز محاسبات نجومی مایاها پرده برداشتند؛ روشی هوشمندانه که امکان پیش‌بینی خورشیدگرفتگی را با دقتی خیره‌کننده فراهم می‌کرد.

جیب نیوز –  دو پژوهشگر آمریکایی سرانجام از راز متون باستانی مایاها پرده برداشتند و نشان دادند این تمدن پیشرفته چگونه برای قرن‌ها، خورشیدگرفتگی را با دقتی خیره‌کننده پیش‌بینی می‌کرد. کلید این معما که در کتابی معروف به «کدکس درسدن» پنهان بود، روشی هوشمندانه که به آن‌ها امکان می‌داد زمان رخدادهای مهم آسمانی و زمینی را با دقتی چشمگیر تعیین کنند.

متأسفانه بخش بزرگی از این دانش شگفت‌انگیز و متونی که رازهایش را در خود داشتند، در دوران تفتیش عقاید اسپانیا نابود شد و تنها تکه‌هایی پراکنده از آن باقی ماند. اما بالاخره پژوهشگران با کنار هم گذاشتن آن بقایا، روش‌های پیشرفته‌ی مایاها در پیش‌بینی پدیده‌های آسمانی را بازسازی کردند.

کدکس درسدن، که قدمتش به حدود قرن‌های یازدهم یا دوازدهم میلادی بازمی‌گردد، یکی از تنها چهار نسخه‌ی بازمانده از کتاب‌های تصویری مایایی است که از دوران استعمار اروپا جان سالم به در برده‌اند. این کتاب از پوست درخت ساخته شده و در قالبی شبیه آکاردئون با ۷۸ صفحه نگارش یافته است؛ صفحاتی که با دست نوشته و با رنگ‌های درخشان تزیین شده‌اند. این کتاب شامل دانش اخترشناسی، طالع‌بینی، فصول و پزشکی است.

تمدن‌های بومی مکزیک و گواتمالا هزاران سال پیش از ورود اروپایی‌ها، تقویم‌های پیچیده‌ای داشتند. پیش‌بینی خورشیدگرفتگی برای مایاها اهمیتی حیاتی داشت، زیرا کل ساختار دینی و اجتماعی آن‌ها بر اساس نظم کیهانی شکل گرفته بود و این رویدادهای آسمانی را با سرنوشت خدایان و چرخه‌های کیهانی مرتبط می‌دانستند.

برای نمونه، در هنگام خورشیدگرفتگی که خورشید پشت ماه پنهان می‌شد و روز به تاریکی می‌گرایید، اشراف‌زادگان مراسم خون‌ریزی آیینی برگزار می‌کردند تا به خدای خورشید نیرو ببخشند و کاهنان با انجام قربانی‌ها، تداوم نظم جهان را تضمین می‌کردند. کاهنان و حاکمان می‌دانستند در چنین زمان‌هایی چه باید بکنند، چه آیین‌هایی باید انجام دهند و چه قربانی‌هایی باید تقدیم کنند تا چرخه‌های ویرانی، زایش و نوزایی ادامه یابند.

یکی از جدول‌های موجود در کدکس درسدن که به قرن یازدهم یا دوازدهم میلادی تعلق دارد، به تقویم‌نگاران مایا موسوم به «نگهبانان روز» امکان می‌داد گرفتگی‌ها را در یک بازه ۱۱٬۹۶۰ روزه (۴۰۵ ماه قمری) پیش‌بینی کنند. برای قرن‌ها، دانشمندان تصور می‌کردند مایاها پس از پایان این چرخه، جدول را از ابتدا آغاز می‌کردند. اما این روش در عمل خطاهای فزاینده‌ای ایجاد می‌کرد که با دقت نجومی مایاها هم‌خوانی نداشت.